Παύλος Ξηραδάκης: «Να δημιουργηθούν ανταγωνιστικά χρηματοδοτικά και φορολογικά κίνητρα για ναυπηγήσεις εντός Ελλάδας και Ευρώπης»

Στην Ελλάδα, πολλές φορές, η πραγματική πρόκληση δεν είναι η ψήφιση των νόμων, αλλά η εφαρμογή τους

Στην έρευ­να του mononews για το αφιέ­ρω­μα «Ποσει­δώ­νια 2026», εφο­πλι­στές και παρά­γο­ντες της ελλη­νι­κής ναυ­τι­λί­ας απα­ντούν σε 2 κρί­σι­μα ερω­τή­μα­τα: τι ζητά­νε από την Πολι­τεία για την ενί­σχυ­ση της Ελλη­νι­κής Ναυ­τι­λί­ας και τις εκτι­μή­σεις τους για τις γεω­στρα­τη­γι­κές εξελίξεις.

Στο πλαί­σιο της έρευ­νας, o Παύ­λος Ξηρα­δά­κης, Πρό­ε­δρος της Ελλη­νι­κής Ένω­σης Πλοιο­κτη­τών Ρυμουλ­κών, Ναυα­γο­σω­στι­κών, Αντιρ­ρυ­πα­ντι­κών & Πλοί­ων Υπο­στή­ρι­ξης Υπε­ρά­κτιων Εγκα­τα­στά­σε­ων, απα­ντά στο mononews τα εξής:

1. Τι περι­μέ­νε­τε από την κυβέρ­νη­ση και την Πολι­τεία για τη βελ­τί­ω­ση του θεσμι­κού πλαι­σί­ου της ελλη­νι­κής ναυτιλίας;

Ο κλά­δος μας δεν ζητά περισ­σό­τε­ρη γρα­φειο­κρα­τία. Ζητά σαφείς κανό­νες, πραγ­μα­τι­κή εφαρ­μο­γή τους και ένα στα­θε­ρό περι­βάλ­λον που να δια­σφα­λί­ζει ασφά­λεια, υγιή αντα­γω­νι­σμό και επενδύσεις.

Στην Ελλά­δα, πολ­λές φορές, η πραγ­μα­τι­κή πρό­κλη­ση δεν είναι η ψήφι­ση των νόμων, αλλά η εφαρ­μο­γή τους. Δυστυ­χώς, συχνά ανα­ζη­τού­νται «χαρα­μά­δες» που παρα­κάμ­πτουν το πνεύ­μα του νόμου. Αυτές οι χαρα­μά­δες πρέ­πει να κλείσουν.

Έχουν ήδη περά­σει περισ­σό­τε­ρα από δύο χρό­νια από την έναρ­ξη εφαρ­μο­γής του ΠΔ 83/2022 και ακό­μη εκκρε­μούν κρί­σι­μα ζητή­μα­τα σχε­τι­κά με την πλή­ρη εφαρ­μο­γή των κανο­νι­σμών ασφα­λούς ρυμούλ­κη­σης στα λιμά­νια της χώρας.

Για παρά­δειγ­μα, δεν μπο­ρεί το μεγα­λύ­τε­ρο λιμά­νι της χώρας να εφαρ­μό­ζει κανο­νι­σμό ασφα­λούς ρυμούλ­κη­σης ο οποί­ος δεν αντα­πο­κρί­νε­ται πλή­ρως στις απαι­τή­σεις του Προ­ε­δρι­κού Δια­τάγ­μα­τος. Το θέμα δεν είναι τυπι­κό αλλά ουσια­στι­κό και συν­δέ­ε­ται άμε­σα με το επί­πε­δο ασφά­λειας των επι­χει­ρή­σε­ων ρυμούλ­κη­σης εντός του λιμέ­να Πειραιά.

Συγκε­κρι­μέ­να, προ­κα­λεί τερά­στια ανη­συ­χία το γεγο­νός ότι ο νέος κανο­νι­σμός του ΟΛΠ δεν προ­βλέ­πει επαρ­κείς απαι­τή­σεις πυρό­σβε­σης για τα ρυμουλ­κά, δημιουρ­γώ­ντας επι­χει­ρη­σια­κά κενά σε κρί­σι­μα σενά­ρια αντι­με­τώ­πι­σης περι­στα­τι­κών πυρ­κα­γιάς. Μάλι­στα, ο ίδιος ο ΟΛΠ δια­θέ­τει σχε­τι­κή μελέ­τη της Lloyd’s Register, η οποία επι­ση­μαί­νει ρητά την ανά­γκη ύπαρ­ξης εξει­δι­κευ­μέ­νων πυρο­σβε­στι­κών δυνα­το­τή­των στα ρυμουλ­κά που εξυ­πη­ρε­τούν τα κρουα­ζιε­ρό­πλοια στις λιμε­νι­κές εγκα­τα­στά­σεις του ΟΛΠ, ώστε να μπο­ρούν να συν­δρά­μουν απο­τε­λε­σμα­τι­κά τόσο στον περιο­ρι­σμό εξά­πλω­σης πυρ­κα­γιάς όσο και στην ασφα­λή εκκέ­νω­ση επιβατών.

Ακό­μη σοβα­ρό­τε­ρο προ­βλη­μα­τι­σμό προ­κα­λεί το γεγο­νός ότι δεν προ­βλέ­πε­ται καν η ανα­γκαιό­τη­τα πυρο­σβε­στι­κών μέσων στα ρυμουλ­κά που εξυ­πη­ρε­τούν πλοία μετα­φο­ράς εμπο­ρευ­μα­το­κι­βω­τί­ων, τη στιγ­μή που διε­θνώς αυτά ανα­γνω­ρί­ζο­νται πλέ­ον ως ο υπ’ αριθ­μόν ένα κίν­δυ­νος εκδή­λω­σης πυρ­κα­γιάς σε πλοία. Είναι αδια­νό­η­το να αγνο­ού­νται τόσο κρί­σι­μα επι­χει­ρη­σια­κά δεδο­μέ­να σε έναν κανο­νι­σμό που αφο­ρά την ασφά­λεια του μεγα­λύ­τε­ρου λιμέ­να της χώρας.

Επι­πλέ­ον, ενώ διε­θνώς εφαρ­μό­ζο­νται συγκε­κρι­μέ­να μαθη­μα­τι­κά πρό­τυ­πα και επι­χει­ρη­σια­κά μοντέ­λα για τον υπο­λο­γι­σμό της απαι­τού­με­νης ελκτι­κής ικα­νό­τη­τας των ρυμουλ­κών, ανά­λο­γα με τον τύπο, το μέγε­θος, το εκτό­πι­σμα και τις συν­θή­κες χει­ρι­σμού κάθε πλοί­ου, τα οποία έχουν ενσω­μα­τω­θεί στο ΠΔ 83/2022, στον νέο κανο­νι­σμό του ΟΛΠ δεν απο­τυ­πώ­νε­ται πλή­ρως η εφαρ­μο­γή αυτών των διε­θνών προτύπων.

Χωρίς σαφείς και αξιό­πι­στους κανό­νες δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει ούτε ασφά­λεια ούτε υγι­ής αντα­γω­νι­σμός ούτε σοβα­ρές επενδύσεις.

Το δεύ­τε­ρο μεγά­λο ζήτη­μα είναι η ανα­νέ­ω­ση του στό­λου και η ανα­γέν­νη­ση της ναυ­πη­γι­κής βιομηχανίας.

Οι ανά­γκες του κλά­δου για την επό­με­νη δεκα­ε­τία υπο­λο­γί­ζο­νται σε περί­που 60 έως 70 νέα ρυμουλ­κά και πλοία υπο­στή­ρι­ξης, συνο­λι­κής αξί­ας που προ­σεγ­γί­ζει τα 700 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ.

Το ερώ­τη­μα είναι απλό: θέλου­με αυτά τα κεφά­λαια να επεν­δυ­θούν στην Ελλά­δα και στην Ευρώ­πη ή να συνε­χί­σουν να κατευ­θύ­νο­νται σε ναυ­πη­γεία τρί­των χωρών;

Η ελλη­νι­κή ναυ­τι­λία επεν­δύ­ει δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ διε­θνώς. Αν δεν δημιουρ­γη­θούν αντα­γω­νι­στι­κά χρη­μα­το­δο­τι­κά και φορο­λο­γι­κά κίνη­τρα για ναυ­πη­γή­σεις εντός Ελλά­δας και Ευρώ­πης, αυτή η αξία θα συνε­χί­σει να φεύ­γει εκτός.

Η ναυ­πη­γι­κή βιο­μη­χα­νία δεν είναι μόνο οικο­νο­μία. Είναι στρα­τη­γι­κή αυτο­νο­μία, ασφά­λεια και εθνι­κή ισχύς.

Χρεια­ζό­μα­στε ένα ρεα­λι­στι­κό ευρω­παϊ­κό και εθνι­κό πλαί­σιο που να στη­ρί­ζει επεν­δύ­σεις, τεχνο­λο­γία και ανα­νέ­ω­ση στό­λου, χωρίς υπερ­βο­λές που τελι­κά καθι­στούν τις επεν­δύ­σεις μη βιώσιμες.

2. Ποια είναι η πρό­βλε­ψή σας για τις γεω­πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις και πόσο θα επη­ρε­ά­σουν τον κλά­δο σας, την ελλη­νι­κή και παγκό­σμια ναυτιλία;

Το τελευ­ταίο διά­στη­μα βλέ­που­με συνε­χείς γεω­πο­λι­τι­κές εντά­σεις, επι­θέ­σεις σε πλοία, περι­στα­τι­κά ασφά­λειας σε κρί­σι­μες θαλάσ­σιες περιο­χές και πλέ­ον ακό­μη και νέες μορ­φές απει­λών, όπως θαλάσ­σια drones, που δημιουρ­γούν σοβα­ρό προ­βλη­μα­τι­σμό για την ασφά­λεια της ναυ­σι­πλο­ΐ­ας και των λιμε­νι­κών υποδομών.

Το κόστος των υπη­ρε­σιών και των μετα­φο­ρών έχει ήδη αυξη­θεί σημα­ντι­κά και κανείς δεν γνω­ρί­ζει πού μπο­ρεί να φτά­σει αυτή η κατά­στα­ση. Αυτό επη­ρε­ά­ζει άμε­σα το παγκό­σμιο εμπό­ριο, την αγο­ρα­στι­κή δύνα­μη των κατα­να­λω­τών, τις οικο­νο­μί­ες και φυσι­κά τη ναυτιλία.

Εκτι­μώ ότι βαδί­ζου­με σε αρκε­τά σκο­τει­νά και αχαρ­το­γρά­φη­τα μονο­πά­τια, όπως σε κάθε παγκό­σμια κρί­ση και δημιουρ­γί­ας νέας τάξης πραγμάτων.

Για χώρες όπως η Ελλά­δα, με τερά­στια εξάρ­τη­ση από τη ναυ­τι­λία, τον του­ρι­σμό και τη θαλάσ­σια οικο­νο­μία, οι κίν­δυ­νοι είναι ακό­μη μεγαλύτεροι.

Εάν συμ­βεί ένα σοβα­ρό ατύ­χη­μα σε δεξα­με­νό­πλοιο στην ελλη­νι­κή θαλάσ­σια περιο­χή, οι συνέ­πειες μπο­ρεί να είναι τερά­στιες, περι­βαλ­λο­ντι­κές, οικο­νο­μι­κές, του­ρι­στι­κές αλλά και γεω­πο­λι­τι­κές. Θα επη­ρε­α­στεί η εικό­να της χώρας, η οικο­νο­μία και συνο­λι­κά η εθνι­κή σταθερότητα.

Για αυτό εκτι­μώ ότι χρειά­ζο­νται ισχυ­ρό­τε­ρες υπο­δο­μές θαλάσ­σιας ασφά­λειας, ναυα­γο­σω­στι­κά και πλοία με ανα­βαθ­μι­σμέ­νες δυνα­τό­τη­τες πυρό­σβε­σης και μέσα αντι­με­τώ­πι­σης θαλάσ­σιας ρύπαν­σης στην ανοι­χτή θάλασ­σα, καλύ­τε­ρος συντο­νι­σμός των εμπλε­κο­μέ­νων φορέ­ων και σοβα­ρός στρα­τη­γι­κός σχεδιασμός.

Η ναυ­τι­λία δεν είναι μόνο ένας οικο­νο­μι­κός κλά­δος. Είναι κρί­σι­μη εθνι­κή και διε­θνής υποδομή.

Σε μια περί­ο­δο αυξη­μέ­νων γεω­πο­λι­τι­κών κιν­δύ­νων, η ασφά­λεια στη θάλασ­σα δεν απο­τε­λεί πλέ­ον μόνο ναυ­τι­λια­κό ζήτη­μα. Απο­τε­λεί ζήτη­μα εθνι­κής ασφά­λειας, οικο­νο­μι­κής ανθε­κτι­κό­τη­τας και στρα­τη­γι­κής στα­θε­ρό­τη­τας της χώρας.

Πηγή: mononews.gr